نمی توان همه را به مال راضی کرد اما بحسن خلق می توان.

چنان خدا را عبادت کن که گویا او را می بینی. اگر تو او را نمی بینی او تو را می بیند.

حضرت امام سجاد (ع) می فرمایند:

همه خوبیها را دیدم که جمع است در قطع طمع از مردم و هر که در چیزی امید به مردم نداشته باشد و امور خود را به خدای متعال واگذارد خدا همه امور او را برمی آورد و مشکلاتش را حل می کند.

.

حضرت عی (ع) می فرمایند:

بهترین فضیلت آن است که عمل بیش از حرف باشد.

برترین کارها آنست که به خاطر خدا انجام گیرد.

ای شمس شموس و خسرو خطه طوس                       ای شاه ملقب به رضا ادرکنی

میلاد با سعادت هشتمین اختر آسمان امامت و ولایت حضرت علی بن موسی الرضا (ع) بر تمامی شیعیانش گرامی باد.

بهترین شما کسی است که گفتارش بر دانش بیفزاید.

حضرت امام صادق (ع) می فرمایند:

خواب زیاد دین و دنیای شخص را از بین می برد.

حضرت علی (ع) می فرمایند:

عزت و شرف تنها به عقل و ادب است نه به مال و حسب.

حضرت رسول اکرم (ص) می فرمایند:

بهترین امت من کسی است که به دنیا بی علاقه و به آخرت عاقمند باشد.

بهترین برادران شما کسی است که عیوبتان را تذکر دهد.

بهترین برادران کسی است که با شما در کارهای اخروی مساعدت کند.

یا ایها الذین امنوا لاتدخلوا بیوتا غیر بیوتکم حتی تستانسوا و تسلموا علی اهلها ذلکم خیر لکم لعلکم تذکرون (۲۷) فان لم تجدوا فیها احدا فلاتدخلوها حتی یوذن لکم و ان قیل لکم ارجعوا فارجعوا هو ازکی لکم والله بما تعملون علیم(۲۸) لیس علیکم جناح ان تدخلوا بیوتا غیر مسکونه فیها متاع لکم والله یعلم ما تبدون و ما تکتمون(۲۹) قل للمومنین یغضوا من ابصارهم و یحفظوا فروجهم ذلک ازکی لهم ان الله خبیر بما یصنعون (۳۰) و قل للمومنات یغضضن من ابصارهن و یحفظن فروجهن و لایبدین زینتهن الا ما ظهر منها و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن و لایبدین زینتهن الا لبعولتهن او ابائهن او اباء بعولتهن او ابنائهن او ابناء بعولتهن او اخوانهن او بنی اخوانهن او بنی اخواتهن او نسائهن او ما ملکت ایمانهن او التابعین غیر اولی الاربة من الرجال او الطفل الذین لم یظهروا علی عورات النساء و لایضربن بارجلهن لیعلم ما یخفین من زینتهن و توبوا الی الله جمیعا ایها المومنون لعلکم تفلحون(۳۱)

ای کسانی که ایمان آورده اید در خانه هایی غیر از خانه خود وارد نشوید تا اجازه یگیرید و بر اهل آن سلام کنید.این برای شما بهتر است.شاید متذکر شوید(۲۷)و اگر کسی را در آن نیافتید وارد نشوید تا به شما اجازه داده شود و اگر گفته شد بازگردید "بازگردید" این برای شما پاکیزه تر است و خداوند به آنچه انجام می دهید آگاه است(۲۸) (ولی) گناهی بر شما نیست که وارد خانه های غیر مسکونی بشوید که در آن متاعی متعلق به شما وجود دارد و خدا آنچه را آشکار می کنید و آنچه را پنهان می دارید می داند(۲۹)به مردان مومن بگو چشمهای خود را (از نگاه به نامحرمان) فرو گیرند و عفاف خود را حفظ کنند این برای آنان پاکیزه تر است خداوند از آنچه انجام می دهند آگاه است(۳۰)و به زنان با ایمان بگو چشمهای خود را (از نگاه هوس آلود) فروگیرند و دامان خویش را حفظ کنند و زینت خود را جز آن مقدار که نمایان است آشکار ننمایند و (اطراف) روسری های خود را بر سینه خود افکنند (تا گردن و سینه با آن پوشانده شود) و زینت خود را آشکار نسازند مگر برای شوهرانشان یا پدرانشان یا پدر شوهرانشان یا پسرانشان یا پسران همسرانشان یا برادرانشان یا پسران برادرانشان یا پسران خواهرانشان یا زنان هم کیششان یا بردگانشان(کنیزانشان) یا افراد سفیه که تمایل به زن ندارند یا کودکانی که از امور جنسی مربوط به زنان آگاه نیستند.و هنگام راه رفتن پاهای خود را به زمین نزنند تا زینت پنهانیشان دانسته شود (و صدای خلخالی که بر پا دارند به گوش رسد) و همگی بسوی خدا بازگردید تا رستگار شوید(۳۱)

                                                                                                         (ادامه دارد)

 طاعاتتون قبول            عیدتون مبارک

كعب الاحبار از حضرت امير (ع) پرسيد : كيست كه پدر نداشته؟ كيست كه

اهل و عشيره نداشته؟ كيست كه قبله اي ندارد؟آن حضرت (ع) فرمود :

كسي كه پدر نداشته عيسي (ع) است. كسي كه عشيره نداشته آدم است. كسي

 كه قبله اي ندارد ، خانه كعبه است كه خودش قبله است.اميرالمومنين (ع) به

 او فرمود :باز هم بپرس.كعب الاحبار : آن سه موجود زنده كدامند كه در

رحمي نبوده واز بدني بيرون نيامده اند؟امام علي (ع) فرمود: عصاي موسي

 ، ماده شتر ثمود و قوچ ابراهيم كعب الاحبار : تنها يك سئوال مانده كه اگر

به آن پاسخ دهي توخودت هستي.اميرالمومنين (ع) بپرس كعب الاحبار :

كدام قبر بوده كه صاحبش را گردش داده است.علي (ع) : آن ماهي بود كه به

 فرمان خداوند يونس را در شكم خود فرو برد و در درياها گردش داد. *

* - خصائص ، سيد رضي ، ص 90 (جوابات المسائل)

مراسم سوگواری برای شهادت جانسوز آن حضرت معمولا از شب نوزدهم

ماه مبارک رمضان آغاز و تا بیست و دوم این ماه ادامه می یابد و در این ایام

 گوییآن واقعه شگفت دوباره جانی تازه می گیرد .بی تردید این ایام از معنوی

 ترین روزهای ماه مبارک رمضان است که از یک سو احتمال شب قدر و از

 سوی دیگر عطر ملکوتی یاد امام العارفین( ع) ، چنین فضای روحانی را

پدید می آورد .در مجالسی که همه ساله به همین مناسبت برگزار می شود

مداحان با قرائت اشعار مرثیه و نیز اشعاری که در خصوص کرامات و فضایل

 آن حضرت سروده شده است به محافل جلوه ای آسمانی می بخشند .موضوع

این اشعار غالبا ترسیم واقعه ضربت خوردن آن حضرت و وقایعی است که

تا هنگام شهادت و دیدارمعبود ، روی داده است . همچنین ساده زیستی و

دستگیری ایشان از محرومان و مستضعفان ، روزه داری و افطار ساده

حضرت و کمک به ایتام و ... می باشد :

استاد محمد حسین شهریار :

شب ز اسرار علی آگاه است

دل شب محرم سر الله است

روزه داری که به مهر اسحار

بشکند نان جوین افطار ...

افشین علا :

توی سفره اش علی ( ع)

شربت خنک نداشت

در کنار نان جو

او به جز نمک نداشت

زرق و برق سفره ها

کم نمی شود ولی

کاش زندگی کنیم

مثل حضرت علی (ع)

حمید هنرجو :

نیمه شبهای علی آکنده است

از مناجات و دعا و زمزمه

آسمان خانه اش بارانی است

هر سحر ، از غصه های فاطمه

باز هم می آید و در گوش چاه

مثل هرشب ، درد دلها کرده است

آه ، می دانم علی با نان خشک

باز امشب روزه را وا کرده است 

حضرت امام حسن مجتبی (ع) در روز سه شنبه پانزدهم ماه مبارک رمضان

 سال سوم هجری در مدینه طیبه دیده به جهان گشود . از این رو به میمنت

خجسته زاد روز فرخنده این امام همام ، او را مولود نیمه رمضان یاد

کرده اند و شیعیان همه ساله ولادت با سعادت آن حضرت را در پانزدهم ماه

 رمضان جشن می گیرند و با برپایی مجالس باشکوهی به مولودی خوانی و

 ذکر فضایل دومین پیشوای شیعیان جهان می پردازند .بدین ترتیب ماه مبارک

رمضان با نام سبط اکبر حضرت امام حسن بن علی ( ع) پیوندی خجسته دارد

 و روز پانزدهم این ماه در نزد شیعیان از جایگاه و منزلت والایی برخوردار

است .این نکته در اشعار سخنوران ادب پارسی نیز به شکل دل انگیزی

تبلور یافته است :

محمد جواد قائمی :

امروز امیر ما سوی می آید

مرآت نبی مصطفی (ص) می آید

 علی اکبرپیروی :

چون شب نیمه مه رمضان

شب میلاد مجتبی (ع) باشد

دکتر قاسم رسا :

از حریم فاطمه (س) در نیمه ماه صیام

چهره ماه حسن (ع) تابید با وجه تمام

ریاضی یزدی :

نور افشان شد زدو سو

در دو افق تافت دو خورشید جان

وحی خدا ، از افق ایزدی

نور حسن ، از افق احمدی  

نکته بسیار مهم و قابل تامل دیگر در خصوص ماه مبارک رمضان ، تاثیر غیر

 قابل انکار این ماه بر شاعران است .چه بسیار اشعاری که در این ایام سروده

شده ، اما هیچ اشاره مستقیمی به رمضان ، روزه ، افطار و ... نشده است ، اما

 به برکت روحانیت این ماه از حال و هوایی ملکوتی بهره مند است .شاید اگر

 تاریخ سرودن هر شعری در پای آن ثبت شده بود به سادگی تاثیر شگفت انگیز

 این ماه را می توانستیم به تحقیق دریابیم .اما متاسفانه بسیاری از اشعار فاقد

تاریخ سرایش هستند و این امر تحقیق دراین باره را قدری دشوار می نمایاند ،

اما تلویحا از حال و هوای اشعار تا حدودی می توان به زمان سرایش آن پی

 برد .غالبا اشعاری که در ماه مبارک رمضان سروده شده است به دعا و

نیایش زمزمه های سحرگاهی تمایل بیشتری دارد و از حس و حال و معنویت

افزونتری برخوردار است که حکایت از اوضاع واحوال شاعر و آیینه تمام

نمای تاریخ سرایش شعر می باشد .این قیاس که بر پایه تحول کیفی شاعر

 استوار است رهگذر مقایسه اشعار بدون تاریخ یک شاعر با اشعار دارای

تاریخ شاعران دیگرو نیز با اشعاری ، که دارای اشاره مستقیم به ماه رمضان

است به یقین ما را رهنمون خواهد شد .در فرهنگ عامه (فولکوریک ) نیز

 اشعار بسیار فراوان و زیبایی در مورد جلوه های ماه مبارک رمضان وجود

 دارد که بر سر زبان مردم کوچه و بازار جاری است ، گر چه سراینده این

اشعارمشخص نیست و در کمتر کتابی به این مجموعه گرانبها که سینه به

سینه از نسلی به نسل دیگر به ارث رسیده است ، برخورد می کنیم، اما همین

 امر نیز حکایت از مقبولیت سخن موزون و توجه مردم جای جای این سرز

مین به فرهنگ عظیم رمضان دارد ماه مبارکی که آینه تمام نمای رحمت بی

انتهای الهی دارد .ماه مبارکی که گذشت ایام جنبه ها و جلوه های افزونتری

از برکات و فوایدآن را برجهانیان آشکار می سازدو در ضیافت با شکوه

پرودگار عالمیان ، به انسان فرصت داده می شود تا از درهای آسمان که به

 روی او گشوده شده است وارد شود ومشمول رحمت بی پایان آفریدگار

جهانیان واقع گردد .

  

 ایام شهادت مولای متقیان امیر مومنان حضرت علی(ع) 

                  بر تمامی شیعیانش تسلیت باد

    اللهم العن قتلة امیرالمومنین(ع)

اذان صبح هنگامه امساک است و سپس نماز و نیایش به درگاه معبود .و

در روایات آمده است که این لحظات بهترین اوقات برای مستجاب شدن

دعاهای خیر است و درهای آسمان در این اوقات بر روی بندگان صالح

و مومن باز می شود و باران رحمت الهی بر زمین نازل می گردد .

در شعر سخنوران ادبیات فارسی همواره هنگامه پر رمز و راز سحر

گاهان از جلوه جذاب و دلنشینی بهره گرفته است .فرصتی که فاصله

 زمین از آسمان به حداقل ممکن می رسد و ملائک برای دیدار صالحان

 به زمین می شتابند :

خواجه حافظ شیرازی :

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه

زبام عرش می آید صفیرم

خاقانی شیروانی :

هر سحرگاهش دعای صدق ران

پس به سویش عرش فرسایی فرست

خسروانی :

دلخسته و مجروحم و پی خسته و گمراه

گریان به سپیده دم ونالان به سحرگاه

آغاجی :

عهده و میثاق باز تازه کنیم

از سحرگاه تا به وقت نماز

سنایی غزنوی :

آنچه یک پیرزن کند به سحر

نکند صد هزار تیر و تبر

سوزنی سمرقندی :

به دعای سحر گهانه تو را

برساند به من خداوندم

شیخ اجل سعدی شیرازی :

به فلک می رود آه سحر از سینه من

تو همی برنکنی دیده زخواب سحری

عید رمضان " فطر " :

درمعنی " فطر " در " اقرب الموارد " آمده است که عید روزه گشادن ،

جشنی که مسلمانان پس از روزه ماه مبارک رمضان در روز اول شوال گیرند .

عید فطر نیز دارای آداب و مراسم ویژه ای است .در این روز مسلمانان با

ظاهری آراسته و پاک در نماز عید فطر شرکت می جویند و خداوند را به

خاطر نعمات این ماه مبارک ، سپاس می گویند .بازدید اقوام و آشنایان و

تبریک عید وپرداخت " فطریه " به مستحقان ازدیگر نکات قابل ذکر در

خصوص این رویداد عظیم اسلامی است که دارای ابعاد فردی و اجتماعی

فراوان است .

با این تعاریف غیر ممکن خواهد بود که این عید فرخنده و این روز خجسته

 از نگاه شاعران نکته یاب مسلمان دورمانده باشد .در گنجینه ادب پارسی

درباره این واقعه اشعار بسیار دل انگیزی سروده شده است که حکایت از

 منزلت این عید سعید دارد ، عیدی که جشن پیروزی بر نفس سرکش است

.از آن جا که " فطر " پایان " صوم " است به عید فطر عید صیام نیز گفته

شده است وتبریک و تهنیت این روز همچون دیگر اعیاد اسلامی مورد توجه قرار

گرفته شده است :

فرخی سیستانی :

عید قربان بر او مبارک باد

خاقانی شروانی :

گفتم کدام عید نه اضحی بود نه فطر

بیرون از این دو عید چه عیدست دیگرش

رودکی سمرقندی :

روزه به پایان رسید و آمد  نو عید

هر روز بر آسمانت باد امروا

منوچهری دامغانی :

برآمدن عید و برون رفتن روزه

ساقی بدهم باده بر باغ و به سبزه

خواجه شمس الدین محمد حافظ :

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی

کایام گل و یاسمن وعید صیام است

مسعود سعد سلمان :

ای خداوند عید روزه گشای

بر تو فرخنده شد چو فر همای

در سحر گاه نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجری ، مولای متقیان

حضرت امام علی بن ابیطالب ( ع) هنگام نماز و در حالت سجده

مورد اصابت شمشیر زهرآگین یکی از خوارج با نام عبدالرحمن بن ملجم

مرادی قرار می گیرند .

به گزارش مهر ، امام (ع) بر اثر همین ضربت ناجوانمردانه در روز

بیست و یکم ماه رمضان به شهادت می رسند ، اما داغ این شهادت جانگداز

 هیچگاه با مرور زمان تسکین نیافت و شیعیان و شیفتگان آن پیشوای بر

حق همه ساله در این ایام که مصادف با شبهای قدر است به عزاداری می پردازند .

جماعت مایه رحمت و تفرقه موجب عذاب است

پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:

روزه بگیرید تا سالم بمانید

حضرت علی (ع) می فرمایند:

بهترین مالها آنست که در راه خدا صرف شود.

حضرت علی (ع) می فرمایند:

آنکه لب فرو بندد پشیمانی نبیند.

در آیه نخست سوره مبارکه " قدر "  نیز تصریح شده است به آن که قرآن 

کریم در شب قدر نازل شده است : " انا انزلنا فی لیله القدر " در " تفسیر

ابولفتح رازی " پیرامون شب قدر آمده است : شب تقدیر است و فصل احکام

و تقدیر قضایا آنچه خواهد بودن در سال از اجال و ارزاق واقسام همه در

این شب کنند و گفتند قوله " فی لیله مبارکه " هم این شب است و ...

سخن در باب لیله القدر ( شب قدر ) بسیار است و در کتب تفاسیر درباره

 کیفیت و نزول رحمت و برکت در این شب استثنایی احادیث و روایات

بسیار قابل تاملی ذکر شده است واما در نگاه شاعران سخن سنج مسلمان

 که میراث داران و پاسداران حریم فرهنگ و معارف عالیه اسلامی هستند

 ، حکایت شب قدر حکایتی بس شگفت  و تفکر برانگیزی است .

حکایتی که با زبان عرفان و تعابیر رمزگونه ، مخاطب را به این شب

بزرگ و اسرار آمیز رهنمون می کند .این اشعار که بر اساس آیات ،

احادیث و روایات سروده شده است همچون بارقه های آسمانی بر دل و

 جان شیفتگان می تابد و ظلمت درون را به انوار الهی روشن می سازد .

حکیم رودکی سمرقندی :

شب عاشقت لیله القدر است

چون تو بیرون کنی رخ از جلبیت

 منوچهری دامغانی :

با رنگ و نگار جنت العدنی

با نور و ضیاء لیله القدری

شیخ اجل سعدی شیرازی :

تورا قدر اگر کس نداند چه غم

شب قدر را می ندانند هم

خواجه حافظ شیرازی :

شب قدر است و طی شد نامه هجر

سلام فیه حتی مطلع الفجر  

عارفان درباره شب قدر گفته اند که این شب ، شبی است که سالکان را

به تجلی خاص مشرف گرداند تا بدان تجلی قدر و مرتبه خود را نسبت با

محبوب بشناسند و آن وقت ابتدای وصول سالک باشد یعنی جمع و مقام

 اهل کمال در معرفت :

در شب قدر قدر خود را دان

روز در معرفت سخن میران

افطار " روزه گشودن " :

افطار در لغت به معنای روزه گشودن است و زمان روزه گشودن هنگامی

 است که شرع مقرر نموده است . زمان و سفره افطار دارای معنویت

خاصی است و از روحانیت و صفای مخصوصی برخوردار است و به

راستی گرد آمدن به سر سفره افطار دارای حال وهوای دلپذیری است

که حکایت از رحمت بی منتهای پروردگار رحمان دارد .

یکی از سفارشهای مهم اسلامی دستگیری از مستمندان و محرومان

است و دیگر سفارش مهم این دین آسمانی " صله رحم " و برقراری

روابط صمیمانه با اقوام  و نزدیکان است که بسیار مستحب شمرده

شده است ، بدین ترتیب " افطاری دادن " در ماه مبارک رمضان آیت

 دیگری بر رحمت بی پایان خداوند رحیم است که موجب نزدیکی

دلها و استواری پیوندها می گردد .

این سنت حسنه همچنین در ابعاد اجتماعی نمایانگر روح همنوایی

با مستضعفان و مددکاری از محرومان می باشد .لحظه شیرین افطار

 کردن که همراه با آداب و ذکر و مناجات است ، در کلام سخنوران

ادب پارسی نیز از جایگاه و منزلت خاصی برخوردار است .تا بدانجا

 که در برخی سروده ها از آن در قالب تغزل یاد شده است  شاعر در

 توصیف زیباترین لحظات زندگی از این مفهوم استفاده نموده است :

کلیم کاشانی :

خمار باده در چشمم سیه کرده عالم را

بیا ساقی که وقت شام باید روزه واکردن

خاقانی شروانی :

اشک چشمم در دهان افتد گه افطار از آنک

جزکه آب گرم پستی نگذرد از نای من

ملاطغرا :

غم روزه برمن بسی بارکرد

چو ساغر به می باید افطار کرد

شیخ اجل سعدی شیرازی :

بگفت ای فلان ترک آزار کن

یک امشب به نزد من افطار کن

در معنای " سحر " آورده اند که وقت آخر شب و زمان پیش از صبح و

 برخی شراح نوشته اند که سحر سپیدی است که بالای سیاهی باشد و یا

سپیدی است که بر سیاهی برآید .
به گزارش مهر ، سحرگاهان ماه مبارک رمضان از آنجا که نقطه آغازی

 است برای شروع روزی همراه با ستیز با هواهای نفسانی و خودسازی

 ، از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است .

نشستن بر سر سفره سحری که همراه با آداب و تشریفات خاصی است

بسیار دل انگیز و روح نواز است .خصوصا این لحظات برای کودکان

 و نوجوانان بسیار زیبا و خاطره انگیز است و رایحه دلپذیر رحمت بی

 انتها ایزدمنان در چنین فضایی ملکوتی غیر قابل انکار است  .

وارد شدم با گریه با دستانی خالی از حسنات و قلبی تهی از سلامت

   گفتم: تو کیستی؟

   گفتا : المهدی طاووس اهل الجنه

   گفتم: چه زیبا پاسخ می دهی

   گفتا : انا بن الدلائل الظاهرات.

   گفتم: این جان فدایتان . متاعی که هر بی سر و پایی دارد.

   گفتا : اللهم و ال من والاه و عاد من عاداه.

   گفتم: مولا جان ! می خواهم شیرینی وصال را بچشم.

   گفتا : تا تلخی فراق نچشی به شیرینی وصال خرسند نگردی.

   گفتم: می خواهم محبوب حق تعالی شوم

   گفتا : تا ترک لذات خیالی نکنی محبوب حقتعالی نشوی.

   گفتم: در مشکلات غوطه ورم

   گفتا : کلید حل مشکلات تضرع در نیمه شب است.

   گفتم: افضل اعمال کدامین است؟

   گفتا : به فرموده جدم انتظار.

   گفتم: پایانمان چه می شود؟

   گفتا : العاقبه للمتقین.

   گفتم: عزیز علی ان اری الخلق و لا تری

   گفتا : غبار را پاک کن تا ببینی.

   گفتم: کی می ایی؟

   گفتا : اذا قضی امرا فانما یقول له کن فیکون.

   گفتم: یا وجیها عند الله اشفع لنا عند الله

   گفتا : انا غیر مهملین لمراعاتکم و لا ناسین لذکرکم.

قبل از انكه به ياد هم بنوشيم » کنار هم بنوشیم.

روزه :

روزه در قرآن کریم " صوم" نامیده می شود . این  لغت  در معنی به  مفهوم 

امساک  و خودداری  از هر فعلی است و در اصطلاح فقهی به مجموع

امساکهای خاصی اطلاق می گردد که در زمان معینی واقع شود .

روزه ماه مبارک رمضان بر هر مرد و زن مسلمان واجب است . در خصوص

مزایای روزه از لحاظ پزشکی ، روانپزشکی و .. سخن بسیار گفته شده است و

 فواید بی شماری در این مورد ذکر نموده اند ، لیک این مفهوم در ادب پارسی

مضامین بسیار نغز و دلنشینی را آفریده است که به گلچینی از این داستان بسنده

می کنیم :

حکیم  ابولقاسم فردوسی طوسی :

همان بر دل هر کسی بوده دوست
نماز شب و روزه آیین اوست

حکیم ناصر خسرو قبادیانی :

چون روزه ندانی که چه چیز است چه سود است
بیهوده همه روز تو را بودن ناهار

خاقانی شروانی :

چه بود آن نفخ روح و غسل و روزه
که مریم عور بود و روح تنها

سعدی شیرازی :

که سلطان از این روزه آیا چه خواست
که افطار او عید طفلان ماست !

خواجه حافظ شیرازی :

ثواب روزه و حج قبول ، آن کس برد
که خاک میکده عشق را زیارت کرد

فرخی سیستانی :

به فال نیک تو را ماه روزه روی نمود
تو دور باش و چنین روزه صد هزار گذار

مسعود سعد سلمان :

نزد خداوند عرش بادا مقبول
طاعت خیر تو و صیام و قیامت

مولانا جلال الدین محمد مولوی :

نی تو را هر شب مناجات و قیام
نی تو را در روزه پرهیز و صیام

حکیم اوحدی مراغه ای :

روزه دار و به دیگران بخوران
نه مخور روز و شب شکم بدران

امیر خسرو دهلوی :

نی کار مرد روزه همت شکستن است
گر خضر آبش آرد عیش جوان کشد

در " ترجمان القرآن جرجانی " شب قدر ، شب اندازه کردن کارها ذکر شده

است . صاحب " کشاف اصطلاحات الفنون " گوید : شب قدر ، شبی است با

عزت و شرف که هر که در آن طاعت کند عزیز و مشرف گردد .

به گزارش مهر ، در " التفهیم بیرونی " آمده است : " واندر ماه رمضان لیله القدر

است ، آنک جلالت او راه به دهه پسین جویند و نیز گفتند به طاقهای این دهه .

" لیله القدر شبی مهم و سرنوشت ساز است .شب نزول رحمت و برکات الهی و

تعیین سرنوشت ابدی انسانهاست و درخصوص اهمیت این شب گفتنی است که از

صدر اسلام واز عهد رسول اکرم حضرت محمد مصطفی (ص) رسم بر آن بوده

است که شبهای قدر را " احیا " بگیرند و تا سپیده دم به آداب مخصوص آن

منجمله دعا و نماز و استغفار بپردازند .

در فضیلت شب قدر آمده است شبی بهتر زا هزار ماه " لیله القدر خیر من الف

شهر " و به احتمال قوی این شب ارجمند یکی از شبهای نوزدهم ، بیست ویکم و

بیست و سوم ماه مبارک رمضان است .

جواب اینکه حجاب اسلامی موجب هدر رفتن نیروی زن و تضییع استعدادهای فطری او نیست.ایراد مذکور بر آن شکلی از حجاب که در میان هندیها یا ایرانیان قدیم یا یهودیان متداول است وارد است ولی حجاب اسلام نمی گوید که باید زن را در خانه محبوس کرد و جلوی بروز استعدادهای او را گرفت .

مبنای حجاب در اسلام اینست که زن به محیط خانواده و به همسر خود تعلق دارد به همین جهت اجازه نمی دهد که وقتی از خانه بیرون می آید تحریک مردان را فراهم کند و به مرد هم اجازه نمی دهد که چشم چرانی کند.چنین حجابی نه تنها کار زن را منع نمی کند بلکه موجب تقویت نیروی کار اجتماع نیز می باشد.

                                                                                     ادامه دارد

اما اسلام نیز موافق آزادی و مخالف شدید ظلم است و ظلم به هیچ وجه بهانه ای نباید واقع شود.اما بین زندانی کردن زن در خانه و بین اینکه زن وقتی می خواهد با مرد بیگانه روبرو شود موظف است پوشیده باشد فرق زیادی وجود دارد.در اسلام محبوس ساختن زن وجود ندارد. حجاب در اسلام یک وظیفه ای است که بر عهده زن نهاده شده که در معاشرت و برخورد با مرد کیفیت خاصی در لباس پوشیدن مراعات کند.

و این وظیفه نه از ناحیه مرد بر او تحمیل شده است و نه چیزی است که با حیثیت و کرامت زن منافات داشته باشد .

اینکه پاره ای مصالح اجتماعی زن یا مرد را مقید سازد که در معاشرت روش خاصی را اتخاذ کنند و طوری راه بروند که آرامش دیگران را بر هم نزنند و تعادل اخاقی را از بین ببرند.

حتی در کشورهای متمدن جهان چنین محدودیتهایی برای مرد وجود دارد. اگر مردی برهنه یا با لباس خواب از خانه خارج شود و یا حتی با پیژامه بیرون آید پلیس ممانعت کرده او را برای اینکه کاری مخالف حیثیت اجتماعی کرده جلب می کند.

پوشیده بودن زن در همان حدودی که اسلام تعیین کرده است موجب کرامت و احترام بیشتر اوست زیرا او را از تعرض افراد جلف و بی اخلاق مصون می دارد. شرافت زن اقتضا می کند که هنگامی که از خانه بیرون می رود متین سنگین و با وقار باشد و در طرز رفتار و لباس پوشیدنش هیچ گونه عمدی که باعث تحریک و تهییج شود به کار نبرد.

                                                                                                    ادامه دارد

دوست ندارم جوانی را مگر اینکه دانشمند یا دانش آموز باشد.

حضرت امام رضا (ع) می فرمایند:

به جای اینکه زیاد صحبت کنید زیاد فکر کنید.

حضرت امام هادی (ع) می فرمایند:

از مال مردم طمع برگیر تا همه تو را دوست بدارند.

در قرآن کریم در داستان سلیمان غروب خورشید را اینطور توصیف می کند:

حتی توارت بالحجاب

تا آنوقتی که خورشید در پشت پرده مخفی شد.

پرده بین قلب و شکم را حجاب می نامند.در دستوری که امیرالمومنین (ع) به مالک اشتر نوشته است می فرماید:

فلا تطولن حجابک عن رعیتک

یعنی در میان مردم باش کمتر خود را در اندرون خانه خود از مردم پنهان کن حاجب و دربان ترا از مردم جدا نکند بلکه خودت را در معرض ملاقات و تماس مردم قرار بده تا ضعیفان و بیچارگان بتوانند نیازمندی ها و شکایات خود را به گوش تو برسانند و تو نیز از جریان امور بی اطلاع نمانی.

وظیفه پوشش که اسلام برای زنان مقرر کرده است بدین معنا نیست که از خانه بیرون نروند زندانی کرده و حبس زن در اسلام مطرح نیست. در برخی از کشورهای قدیم مثل ایران و هند چنین چیزهایی وجود داشته است ولی در اسلام وجود ندارد.پوشش زن در اسلام اینست که زن در معاشرت خود با مردان بدن خود را بپوشاند و به جلوه گری و خود نمایی نپردازد.آیات مربوطه نیز همین را ذکر می کنند.

                                                                                    ادامه دارد

چه خوش نازی است ناز خوبرویان                        زدیده رانده را از دیده جویان

سخن آلفرد هیچکاک که در مجله ای خارجی نوشته شده که می گوید:

من معتقدم که زن هم باید مانند فیلمی مهیج باشد یعنی ماهیت خود را کمتر نشان دهد و برای کشف خود مرد را به نیروی تخیل و تصور زیادتری وادارد.

باید زنان پیوسته بر همین شیوه رفتار کنند یعنی کمتر ماهیت خود را نشان دهند و بگذارن مرد برای کشف آنان بیشتر به خود زحمت نشان دهد.

میلاد پنجمین اختر آسمان امامت و ولایت حضرت امام محمد باقر (ع) بر تمامی شیعیان حضرتش مبارک و فرخنده باد 

                 عیدتون مبارک

به عقیده ما یک علت اساسی در کار است که مورد غفلت واقع شده است.

ریشه اجتماعی پدید آمدن حریم و حائل بین زن و مرد را در علل قبلی نباید جستجو کرد.ریشه این پدیده را در یک تدبیر ماهرانه خود زن باید جستجو کرد.به طور کلی بحثی است درباره ریشه اخلاق جنسی زن از قبیل حیا و عفاف و از آن جمله است تمایل به ستر و پوشش خود از مرد.زیرا وقتی زن خود را قابل رویارویی با مرد نمی بیند و درمی یابد که از عهده زور بازوی مرد بر نمی آید و عفت مرد نیز بسیار کم و خواسته ها و غرایزش بسیار زیاد است.

وقتی که زن مقام و موقع خود را در برابر مرد دریافت و نقطه ضعف مرد را در برابر خود دانست متوسل به دور نگه داشتن خود از مرد شد.دانست که نباید خود را رایگان کند بلکه بایست آتش طلب او را تیز تر کند و در نتیجه مقام و موقع خود را بالا برد.

ویل دورانت می گوید:

حیا امر غریزی نیست بلکه اکتسابی است.زنان دریافتند که دست و دلبازی مایه طعن و تحقیر است و این امر را به دختران خود یاد دادند.

مولوی زن و مرد را به آب و آتش تشبیه می کند.می گوید:

مثل مرد مثل آب است و مثل زن مثل آتش.اگر حائل از میان آب و آتش برداشته شود آب بر آتش غلبه می کند و آنرا خاموش می سازد.اما اگر حائل و حجابی میان آن دو برقرار گردد.مثل اینکه آب را در دیگی قرار دهند و آتش در زیر آن دیگ روشن کنند آنوقت است که آتش آب را تحت تاثیر خود قرار داده کم کم او را گرم می کند و احیانا جوشش و غلیانی در او به وجود می آورد تا آنجا که سراسر وجود او را تبدیل به بخار می سازد.